از همه سو
از چار جانب
از ان سو که به ظاهر مه صبح گاه را ماند سبک خیز و دم دمی
و حتا از ان سوی دیگر که هیچ نیست
نه له له تشنه کامی صحرا
نه درخت و نه پرده ی وهمی از لعنت خدایان
از چار جانب
راه گریز بسته است
درازای زمان را
با پاره ی زنجیر خویش
می سنجم
و ثقل افتاب را
با گوی سیاه پای بند
در دو کفه می نهم
وعمر
در این تنگ نای بی حاصل
چه کاهل می گذرد
قاضی تقدیر
با من ستمی کرده است
به داوری
میان ما را که خواهد گرفت؟
من همه ی خدایان را لعنت کرده ام
هم چنان که مرا
خدایان
و در زندانی که امید گریز نیست
بد اندیشانه
بی گناه بو ده ام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر