سانفرانسیسکو شهر سختی است برلی نوشتن
قسطنطنیه هم همینطور
یا کنار دریاچه ی
chargoggagomanchaggogoggahauburguhgama
هیچ سرخپوستی شاعر نمی شود
درست است که اخماتوا
با آن نام سخت وخشکش
که آرواره می طلبد برای تلفظ
شاعر اشک و آفتاب بود
ولی من تمام زنان روسی را آنا صدا می کنم
من فقط یک بار نام کریستین کاشور را
آن هم از سر تصادف
لای روزنامه ای دیدم
که لایش سبزی بود
این که او که بود؟ یا اصلن بود یا نبود
لای گل و چند ترتیزک
کثیف شده بود
یک بار فرض کردم کاپرفیلد
محمد دوباره است
که معجزه اش دیوار است
که معجزه اش دیوار بود
وکفر
آن سوی دیوارهاست
و کفر آن سوی دیوار ها زیباست
ما
با هم از دیوار گذشتیم
من روسپی شدم
او سوپر من
قسطنطنیه سخت تر از سانفرانسیسکوست
برای خواندن
و کنار آن دریاچه که نامش طولانی است
هیچ سرخپوستی شاعر نخواهد شد
حتی اگر نامش امیلی باشد
راستس اسکیموها مگر ادم نیستند؟
پس چرا هیچ کتابی از قطب شمال یا قطب جنوب
در کتابفروشی سر چهار راه
که همیشه سرد است
نیست؟
اصلن ما چقدر از ته دنیا عقب افتاده ایم
که فکر می کنیم
با سیگار برگ hoyo de monterry
می شود عمیق فکر کرد
یا با بوی Dolce&Gabana
می توان سکسی بود
این سطر بر وزن رهبر ما آن طفل سیزده ساله هست, نیست
این سطر مستقل است
ودر خصوص زنی است ساکن قطب جنوب
به نظر من گرم ترین زن همان زن اسکیموست بدون
Dolce&Gabana
که می تواند کنار آن همه یخ عریان شود
عاشق شود
شاعر شود
حتی اگر نامش را کسی نشنیده باشد
"نمی دونم از کیه!"
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر